Σήμερα συνειδητοποίησα κάτι μέσα από μια παιδική ανάμνηση

 Υπάρχουν κάτι στιγμές που δεν τις περιμένεις.

Δεν είναι μεγάλες. Δεν είναι σημαντικές. Δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο βάρος… μέχρι που ξαφνικά σε βρίσκουν και σε γυρίζουν χρόνια πίσω.

Σήμερα ήταν μία από αυτές.

Ήμουν με την παρέα μου στα Village στον Ρέντη, χωρίς να σκέφτομαι κάτι ιδιαίτερο. Και κάπου εκεί… το είδα.

Αυτό το χαρακτηριστικό γλομπίο.

Και για ένα δευτερόλεπτο, όλα άλλαξαν.

Δεν ήμουν εκεί.

Ήμουν παιδί.

Ήμουν εκείνη τη μέρα που είχα πάει με τους θείους μου στο Allou Fun Park. Δεν θυμάμαι τα πάντα, αλλά θυμάμαι κάτι πολύ έντονα.

Το 4D Gate.

Ένα παιχνίδι που έμοιαζε με κινηματογράφο, αλλά ήταν κάτι παραπάνω. Κίνηση, VR, εμπειρία. Για μένα τότε… ήταν κάτι σχεδόν μαγικό.

Και μαζί με αυτό, θυμάμαι το συναίσθημα.

Την ανεμελιά.

Το “δεν με νοιάζει τίποτα”.

Το ότι όλα έμοιαζαν μεγάλα, φωτεινά και γεμάτα ζωή.

Και τότε το κατάλαβα.

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι δεν μου λείπουν οι τόποι.

Δεν μου έλειψε το Allou.

Μου έλειψε εκείνος ο εαυτός μου.

Το παιδί που ζούσε χωρίς άγχος, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να σκέφτεται το αύριο.

Και ίσως… αυτό είναι που συμβαίνει σε όλους.

Δεν κυνηγάμε μέρη.

Κυνηγάμε το πώς νιώθαμε μέσα σε αυτά.

Γιατί οι χώροι αλλάζουν. Κλείνουν. Μεταμορφώνονται.

Αλλά οι στιγμές… μένουν.

Και καμιά φορά, ένα απλό, τυχαίο trigger είναι αρκετό για να σου θυμίσει ποιος ήσουν.

Και ίσως… ποιος, κάπου μέσα σου, είσαι ακόμα.

Κλείσιμο:

Σήμερα δεν θυμήθηκα απλά κάτι.

Σήμερα θυμήθηκα εμένα.