Όταν μια μάνα αποφασίζει να μπει μπροστά

Σημείωση: Το παρόν άρθρο εκφράζει καθαρά και αποκλειστικά την προσωπική μου άποψη. Δεν αποτελεί είδηση, επίσημη ανακοίνωση ή αντικειμενική καταγραφή γεγονότων, αλλά ένα προσωπικό σχόλιο μέσα από τη δική μου ματιά.

Υπάρχουν στιγμές που κάποιοι άνθρωποι δεν επιλέγουν την πολιτική.
Τους σπρώχνει σε αυτή η ίδια η ζωή.

Η περίπτωση της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού είναι μία από αυτές που, είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί πολιτικά μαζί της, δύσκολα μπορεί να αγνοήσει το ανθρώπινο κομμάτι πίσω από την απόφασή της. Μια μητέρα που έχασε το παιδί της με τόσο άδικο τρόπο κουβαλά μέσα της κάτι πολύ πιο βαρύ από έναν πολιτικό λόγο. Κουβαλά πόνο, οργή, ερωτήματα και μια ανάγκη να μη σβήσει η υπόθεση μέσα στον χρόνο.

Και κάπου εκεί γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα:
Όταν ένας άνθρωπος νιώθει πως δεν βρίσκει δικαιοσύνη από το υπάρχον σύστημα, δεν έχει δικαίωμα να προσπαθήσει να παλέψει και μέσα από την πολιτική;

Πολλοί άνθρωποι σήμερα αισθάνονται ότι η εμπιστοσύνη τους προς τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα έχει χαθεί. Νιώθουν ότι οι ευθύνες μεταφέρονται από γραφείο σε γραφείο, ότι οι αλήθειες χάνονται μέσα σε δηλώσεις, τηλεοπτικά πάνελ και κομματικές αντιπαραθέσεις. Μέσα σε αυτό το κλίμα, είναι λογικό κάποιοι να βλέπουν την απόφαση μιας χαροκαμένης μάνας να δημιουργήσει πολιτικό φορέα όχι σαν "καριέρα", αλλά σαν κραυγή.

Ίσως για εκείνη να μην είναι θέμα εξουσίας.
Ίσως να είναι θέμα να ακουστεί μέχρι τέλους.

Γιατί όταν χάνεις έναν άνθρωπο που αγαπάς τόσο άδικα, δεν ψάχνεις απλά απαντήσεις. Θέλεις να νιώσεις ότι κάποιος άκουσε τον πόνο σου. Ότι κάποιος δεν θα αφήσει την υπόθεση να ξεχαστεί. Ότι οι επόμενες οικογένειες δεν θα ζήσουν το ίδιο.

Από εκεί και πέρα, ο κόσμος θα κρίνει την πορεία, τις θέσεις και τις πράξεις οποιουδήποτε νέου πολιτικού εγχειρήματος. Αυτό είναι φυσιολογικό και απαραίτητο στη δημοκρατία. Όμως το να διεκδικεί ένας άνθρωπος δικαιοσύνη για το παιδί του δεν μπορεί εύκολα να αντιμετωπίζεται σαν κάτι παράλογο ή "απαγορευμένο".

Γιατί πίσω από κάθε δημόσια τοποθέτηση υπάρχει μια μάνα που γυρίζει σπίτι χωρίς να ακούει πλέον τη φωνή της κόρης της.

Και αυτό δεν είναι πολιτικό σύνθημα.
Είναι ανθρώπινος πόνος.