Όταν η αγάπη και η φιλία χωράνε και την ελευθερία

 

Σημείωση: Το συγκεκριμένο άρθρο εκφράζει καθαρά την προσωπική μου άποψη, όπως τη βλέπω και τη νιώθω εγώ μέσα από τις σκέψεις και τις εμπειρίες μου.

Υπάρχουν στιγμές στις σχέσεις μας (είτε φιλίας, είτε έρωτα) που ο άνθρωπός μας θέλει να κάνει κάτι μόνος του. Να βγει κάπου χωρίς εμάς, να αφιερώσει χρόνο στον εαυτό του, να ασχοληθεί με κάτι που δεν μας περιλαμβάνει (χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι έχει χάσει το ενδιαφέρον του για εμάς) ή απλά να νιώσει λίγο ελεύθερος. 

Και κάπου εκεί ξεκινάει το δύσκολο κομμάτι.

Γιατί πολλές φορές αντί να το σεβαστούμε, αρχίζουμε τα "γιατί;", τα "τι άλλαξε;", τα "δεν θέλεις να είμαστε μαζί;". Όχι πάντα από κακία. Συνήθως από φόβο, ανασφάλεια ή από την ανάγκη μας να νιώσουμε σημαντικοί για τον άλλο.

Όμως υπάρχει μια αλήθεια που πολλοί ξεχνάμε:

Η πραγματική φιλία και η πραγματική αγάπη δεν αποδεικνύονται όταν όλα μας βολεύουν.
Αποδεικνύονται όταν σεβόμαστε και τα θέλω του άλλου, ακόμα και όταν δεν μας αρέσουν.

Δεν γίνεται να λέμε ότι αγαπάμε έναν άνθρωπο αλλά να τον πιέζουμε κάθε φορά που θέλει κάτι διαφορετικό από εμάς. Δεν γίνεται να μιλάμε για σεβασμό αλλά να κάνουμε σκηνές επειδή κάποιος θέλει λίγο χώρο, λίγη ηρεμία ή μια στιγμή που να μην περιστρέφεται γύρω από εμάς.

Κάποιες φορές αυτό που χρειάζεται ένας άνθρωπος δεν είναι εξηγήσεις, απολογίες ή πίεση.

Είναι να ακούσει ένα απλό:
"Σε καταλαβαίνω. Να περάσεις όμορφα."

Και ξέρετε κάτι;

Αυτό το "σε καταλαβαίνω" μπορεί να φέρει δύο ανθρώπους πιο κοντά από χίλια πιεστικά "γιατί".

Γιατί όταν ο άλλος νιώθει ότι δεν τον φυλακίζεις συναισθηματικά, τότε επιστρέφει κοντά σου πιο άνετα, πιο αληθινά και πιο ειλικρινά. Δεν φοβάται ότι θα κριθεί. Δεν φοβάται ότι θα ξεκινήσει καβγάς επειδή απλά ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό.

Οι δυνατές σχέσεις (φιλίας ή έρωτα δεν έχει σημασία) δεν χτίζονται πάνω στον έλεγχο.
Χτίζονται πάνω στην κατανόηση.

Και ίσως τελικά η μεγαλύτερη απόδειξη ότι νοιάζεσαι πραγματικά για κάποιον, να είναι το να μπορείς να σεβαστείς ακόμα και εκείνα τα θέλω του που δεν καταλαβαίνεις πλήρως.

Γιατί η αγάπη χωρίς ελευθερία κουράζει.
Η φιλία χωρίς σεβασμό πιέζει.
Αλλά οι άνθρωποι που νιώθουν ότι μπορούν να είναι ο εαυτός τους δίπλα σου, δύσκολα φεύγουν.