Όταν η συνέπεια δεν μετριέται μόνο με τη δουλειά

 

Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει όλο και περισσότερο στον τρόπο που λειτουργούν πολλές δουλειές σήμερα.
Δεν είναι μόνο αν κάνεις σωστά την δουλειά σου. Δεν είναι μόνο αν βγαίνει η δουλειά του πόστου σου, αν είσαι ευγενικός, αν προσπαθείς, αν βοηθάς ή αν κρατάς όρθια μια βάρδια όταν όλα πάνε στραβά.

Πολλές φορές νιώθεις ότι σε κρίνουν περισσότερο για το πόσο "φαίνεσαι" διαθέσιμος, παρά για το πόσο πραγματικά αποδίδεις.

Υπάρχουν εργαζόμενοι που μπορεί να δουλεύουν κανονικά το 8ωρο τους, να κάνουν ακόμα και περισσότερα από όσα απαιτεί το πόστο τους, αλλά να αντιμετωπίζονται λες και δεν είναι αρκετά "σωστοί" επειδή δεν μένουν μισή ώρα παραπάνω μετά το σχόλασμα ή επειδή δεν έρχονται νωρίτερα για να δείξουν ότι "το θέλουν".

Και κάπου εκεί αρχίζει να χάνεται το νόημα.

Γιατί άλλο η υπευθυνότητα και άλλο η συνεχής ανάγκη να αποδεικνύεις ότι αξίζεις την θέση σου μέσα από παραπάνω χρόνο, παραπάνω πίεση και παραπάνω προσωπική φθορά.

Το πιο περίεργο είναι ότι πολλές φορές δεν κοιτάνε πρώτα το αποτέλεσμα.
Δεν κοιτάνε αν ο εργαζόμενος έβγαλε τη δουλειά του.
Δεν κοιτάνε αν κράτησε το τμήμα όρθιο.
Δεν κοιτάνε αν ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του.

Κοιτάνε αν "έδειξε" αρκετά διαθέσιμος.

Σαν να έχει περάσει σιγά σιγά η λογική ότι ο καλός εργαζόμενος είναι εκείνος που δεν λέει ποτέ "ως εδώ", που δεν φεύγει στην ώρα του, που δεν έχει προσωπική ζωή, που θα κάτσει λίγο ακόμα για να μη σχολιαστεί.

Κι όμως, η συνέπεια δεν θα έπρεπε να μετριέται έτσι.

Η συνέπεια θα έπρεπε να φαίνεται στην δουλειά που κάνεις μέσα στο ωράριό σου.
Στον τρόπο που σέβεσαι το πόστο σου.
Στο ότι είσαι παρόν όταν χρειάζεται.
Στο ότι προσπαθείς πραγματικά.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό ότι ο εργαζόμενος πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει πως αξίζει, ακόμα και όταν ήδη κάνει αυτά που υποχρεούται (και πολλές φορές περισσότερα).

Δεν είναι τεμπελιά να φεύγεις στην ώρα σου.
Δεν είναι αδιαφορία να θέλεις να υπάρχει όριο ανάμεσα στην δουλειά και στην ζωή σου.

Και ίσως τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι εργαζόμενοι δεν προσπαθούν αρκετά.
Ίσως το πρόβλημα είναι ότι σε πολλές δουλειές, όσο κι αν προσπαθείς, πάντα θα ζητείται "λίγο ακόμα".